غنی همیشه محتاجِ اسلام آباد

کم هزینه ترین راه کنترل اوضاع امنیتی برای غنی، حل اختلاف های درون حکومتی است نه اینکه با هر آشوبی به سمت دشمن این سرزمین دست نیاز دراز کند در حالیکه می داند جنگ و تروریسم از اسلام آباد نشات می گیرد 

خونبارترین حمله تاریخ کابل و اعتراض های مردمی و جناحی علیه حکومت به دلیل ضعف امنیتی سبب انزوای اشرف غنی در قدرت شد، هرچند احتمال وقوع دگرباره انتحاری وجود دارد چرخش سیاسی رییس جمهور به سوی پاکستان نشان از دست و پازدن های وی برای یاری از حامی تروریستان دارد. 

حکومت پس از چند روز از حمله کابل بدون اعتنا به اعتراض های همه گیر، میزبان کنفرانس صلح بود و اشرف غنی با انتقاد از پاکستان این کشور را متهم به تروریست پروری کرد و ارتش این کشور در پاسخ گفت که به جای مقصر دانستن پاکستان، افغانستان باید به داخل بنگرد و مسایل واقعی را شناسایی کند.

اشرف غنی از ابتدای به قدرت رسیدن در پی مصالحه با پاکستان بود که نه تنها کمکی به کاهش ناامنی ها نکرد بلکه موجی از انتقادهای داخلی را در پی داشت تا سرانجام به رویارویی دو کشور و روزهای تاریک روابط رسید.

هرچند رییس جمهور از هر فرصتی برای به انتقاد کشیدن پاکستان سود می برد و آشکار اسلام آباد را متهم به حمایت از طالبان و دست داشتن در ناامنی های کشور می کرد اما در مواجه با اعتراض های مردمی و فشار جناحی بر حکومت در نشست شانگهای به یکباره همان سیاست مصالحه، قول و قرار برای نشست های صلح و افزایش روابط دوجانبه را در پیش گرفت.

نکته قابل تاسف، عدم سیاست مداری رهبران کشور بخصوص اشرف غنی است که هیچ گاه سیاستی حداقل مشخص در قبال همسایه همیشه دسیسه چین نداشته و با توجه به حساسیت برانگیر بودن روابط کابل و دهلی، عمق بی تدبیری حکومت در نزدیکی به هند و به چالش کشیدن پاکستان بوده که می توان نتیجه را در حمله های راکتی این کشور بر مناطق افغانستان، بسته شدن مرز و افزایش ناامنی و جنگ دید.

از سوی دیگر سفر رییس جمهور به قزاقستان برای نشست شانگهای در اوج تنش های داخلی برای نزدیکی به پاکستان می باشد تا راهی برای بقا در روزهای سخت بیابد و این در حالی است که این کشور می داند برکناری غنی از قدرت به نفع آن نیست زیرا مخالفان حکومت اشرف غنی در تضاد با سیاست های اسلام آباد و خواهان مقابله همه جانبه با طالبان در افغانستان هستند.

حکومت با عمیق تر شدن اختلاف های درونی و اعتراض ها در کنار انتحاری و حمله به انزوای بیشتر رفته و سقوط در بیخ گوش ارگ احساس می شود و به همین دلیل رییس جمهور در نشست صلح همچنان که از پاکستان انتقاد می کرد، گفت: "می فهمیم که اسلام آباد منافع مشروع امنیتی در منطقه دارد و ضمانت های مناسب بی طرفی ارایه کرده ایم" که اشاره واضح به هند و با هدف رفع نگرانی اسلام آباد در این خصوص بوده است.

هرچند رییس جمهور رانده شده کشور با احساس خطر سقوط باردگیر به پاکستان ستیزه جو روی آورده است اما گمان نمی رود که هیچ گونه فشاری بر این کشور برای تعدیل در سیاست خود نسبت به افغانستان باشد.

پاکستان در تغییر رویکرد و در پی آن کاهش ناامنی های کشور می تواند بازگشتی دوباره به صحنه سیاسی افغانستان به عنوان کشور تاثیرگذار بر صلح منطقه داشته باشد در کنار کسب امتیازهای بیشتر از حکومت اشرف غنی.

اما اگر اشرف غنی با چنین سیاست متزلزل و عملکردی به مانند یک مستعمره در قبال پاکستان بتواند چند صباحی امنیت برای افغانستان خریداری کند، همچنان که تبدیل به رییس جمهور منفور در کشور شده باردیگر چوب حراج بر عزت یک کشور زده و خود را تهی از اعتباربه عنوان فرد اول حکومت کرده است.

راه کم هزینه برای اشرف غنی، کنترل اوضاع امنیتی در حل اختلاف های درون حکومتی است نه اینکه با هر آشوبی به سمت دشمن این سرزمین دست نیاز دراز کند در حالی که به خوبی می داند آتش این جنگ از کجا نشات می گیرد و حامی تروریست چه کشوری است.